كودكان از تبديل وقايع روزمره و يا تخيلاتشان به نمايشهای جالب و بازی كردن در اين نمايشها، چيزهای زيادی می آموزند. هنگامی كه كودك شما یک نمايشنامه ساده را طراحی ميكند، مهارتهای كلامی و اجتماعی او افزايش مييابند. او با بازی كردن، بر روی احساسات و عواطف خود تمرين ميكند. هنگامی كه او خود را به عنوان یک پدر، دكتر و يا معلم تصور ميكند، احساس قدرت كرده و همچنين مسئول بودن را تمرين ميكند.
لجبازی چیست؟
لجبازی کودکانه، رفتار یا واکنش نامناسبی است که بچهها برای رسیدن به خواستههایشان از خود نشان میدهند. آنها به کمک انواع رفتارهای خشن یا گریه، میخواهند به خواستههای مطلوب یا نامطلوبشان رسیده و آنچه را دوست دارند بهدست آورند. بنابراین طبیعی است زمانی که این رفتار زیاد تکرار شود و به شکل عادتی همیشگی درآید، کودکی لجباز خواهیم داشت که واکنش نشان دادن در برابر او نیز بسیار سخت و دشوار خواهد بود.
در مقابل، لجبازی شدید و كنترل نشده نیز از رفتارهای نامناسب والدین حكایت دارد. در حقیقت لجبازی مهار گسیخته نتیجه رفتارهای والدین و شرایط محیطی است كه كودک را به لجبازی بیشتر وادار میسازد. اگر كودكی لجبازی را از حد میگذراند باید ریشه این رفتار را در نحوهٔ برخورد والدین و اطرافیان و تنبیهها و تشویقهای آنان جستجو كرد.
کودک لجباز را چگونه بشناسیم؟
چهار نشانه از نشانههای زیر که بهمدت ۶ماه ادامه داشته باشد:
۱ـ از کوره در میرود.
۲ـ با بزرگترها جر و بحث میکند.
۳- فعالانه در مقابل خواستههای بزرگسالان میایستد و از مقررات سرپیچی میکند.
۴ـ بهطور عمدی کارهایی انجام میدهد که موجب آزار دیگران میشود.
۵ـ برای رفتار و اشتباهات خود دیگران را سرزنش میکند.
۶ـ زودرنج است و به آسانی از دست دیگران آزرده خاطر میشود.
۷ـ خشمگین و عصبانی است.
۸ـ کینهتوز و انتقامجو است.
برخی ویژگیهای کودکان لجباز
🔹آنها نیاز وافری برای فهمیده شدن و شنیده شدن دارند. بنابراین اغلب به دنبال جلب توجه شما هستند.
🔹آنها میتوانند با رفتاری تند، استقلال خود را نشان دهند.
🔹آنها روی چیزی که میخواهند پافشاری میکنند و مصر هستند.
🔹بسیاری از کودکان گاهی کج خلقی می کنند اما کودکان لجباز به دفعات بیشتری این رفتار را از خود نشان می دهند
🔹آن ها از حس مدیریتی قوی برخوردار هستند و بسیاری از اوقات احساس رئیس بودن می کنند
🔹آن ها دوست دارند کارهایشان را در خلوت خود و به تنهایی انجام دهند.
سن لجبازی در کودکان:
🔹 لجبازی جزو رشد طبیعی کودک است و استثنا بردار هم نیست.گاهی والدین گله مند هستند که بچه نیم وجبی تو روی من می ایسته... ولی فراموش نکنیم، این ایستادگی در مقابل والدین نیست.
🔹معمولا لجبازی از ۲ سالگی شروع می شود و در حدود ۳ تا ۴ سالگی به اوج خود می رسد و در حدود ۶ سالگی نیز کاهش می یابد
🔹در واقع بچه ها از ۲ تا ۳ سالگی می خواهند خود را ثابت کنند و به استقلال برسند و همین را والدین لجبازی می نامند.
🔹 به کودکان فرصت دهید از ۲ تا ۷ سالگی که سن شکوفایی خلاقیت آنان است راهی را برای انجام کارشان پیدا کنند و عجولانه با آن ها برخورد نکنید.
چرا کودکان لجباز می شوند؟
1️⃣وقتی کودکان درخواستی دارند و والدین به آنها توجه نمی کنند
2️⃣زمانیکه والدین آنها را مجبور به انجام عملی برخلاف میلشان میکنند
3️⃣توجه زیاد والدین به رفتارهای نامناسب کودکان
4️⃣گاهی نیز علت لجبازی کودکان آن است که والدین در برابر لجبازیهای آنان رفتار ثابتی ندارند
5️⃣ برخورداري از تحمل پايين و كم طاقتي کودک در برابر ناكامي و شكست.
آموزش شماره 5
برادرعزیز، پدرمهربان؛
ما در جایگاه پدری خویش، میباید دارای صفاتی باشیم تا بتوانیم از عهدۀ کار خود برآئیم.
من اولین خصوصیت خود را اهل فکر و یادگیری بودن میدانم.
ما مدیر و مسؤل خانوادهایم و باید مدیریت خود را با اندیشه و تفکر انجام دهیم. تفکر ایجاب میکند که پیوسته کار مدیریت خود را یادبگیریم و در آن تخصص و مهارت کافی به دست آوریم.
بعضی از ما برای فرار از مسؤلیتهای مدیریتی خود، خودمان را در بیرون خانه چنان مشغول میکنیم که ظاهراً نشان دهیم که سرمان حسابی شلوغ است. این کار، نوعی فرار از مسؤلیت پدری است. اگر هم کارمان سنگین است، وقت مخصوص خانواده و زن و فرزند را حفظ کنیم.
کار خانواده و فرزندان را برعهدۀ همسرمان به تنهایی نگذاریم و حتماً مراقب خانوادۀ خود باشیم.
مبادا فکر کنیم خانوادۀ ما هیچ مشکلی ندارد؛ این فکر یک اندیشۀ باطل است. همۀ خانوادهها به نوبۀ خود، دارای مسائل و مشکلاتی هستند. پدری که فکر میکند خانوادهاش هیچ مشکلی ندارد، خود را فریب میدهد و خدای ناکرده در آینده از کار خود پشیمان میشود.
آنگاه که زن با نارضایتی کامل، تصمیم بهجدایی میگیرد؛
آنگاه که فرزندان به بیراهه میروند و پدر را در مقابل عمل انجام شدهای قرار میدهند؛ وقتی که در مقابل او میایستند و او را تحقیر میکنند، دیگر زمان گذشته است.
در آن شرایط دیگر نمیتوانیم سکان کشتی خانواده را دوباره، به دست بگیریم.
بسیار زودتر از آن که مجبور به مراجعه به مشاور شویم، خود برای شناخت و حل مشکلاتمان، با انتخاب خود با مشاوری مطمئن در ارتباط باشیم.